του Μιχάλη Καλλιφρονά, M.D., E.C.Psych.

 

'Επαθα Διαβήτη.

Μπορώ να το μοιραστώ;

 

Κάποτε ο διαβήτης ήταν τόσο σοβαρή διάγνωση που σε μερικές κλινικές μόνο πολύ έμπειροι ιατροί επιτρεπόταν να κάνουν τη διάγνωση και να το ανακοινώσουν στον ασθενή και τους συγγενείς του. Και το θέμα αυτό αποτελούσε πολλές φορές ένα επτασφράγιστο οικογενειακό μυστικό. Κανείς τους δεν αναφερόταν σε αυτό.

 

Τα τελευταία χρόνια η θεραπεία και η πρόγνωση του διαβήτη έχουν αλλάξει ριζικά. Ωστόσο οι συνήθειες στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν αλλάζουν πολύ γρήγορα και έτσι οι παλιοί φόβοι και τα στίγματα επηρεάζουν συχνά τα συναισθήματα τις σκέψεις και τις πράξεις των σημερινών ανθρώπων. Ακόμη και σήμερα λοιπόν συμβαίνει αρκετά συχνά το άτομο με διαβήτη να θέλει να το κρύψει ακόμη και από τη πιο κοντινή φίλη της, τους πιο κοντινούς της ανθρώπους.

......

(Ολόκληρο τo άρθρο με τις συνέχειες του δημοσιεύεται στα τεύχη 60, 61 και 62 του περιoδικού “ΓΛΥΚΕΙΑ ΖΩΗ” που εκδίδεται απο την Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων και Σωματείων Ατόμων με Διαβήτη)