ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

Αρχική Σελίδα Θέματα ενηλίκων Θέματα διαβήτη Θέματα γονέων (ομιλίες) Θέματα γονέων (εργαστήρια, ομάδες) Επικοινωνείστε μαζί μας

 

Ομιλίες - Συζητήσεις


Ο θυμός στο διαβήτη
Οι ενοχές στο διαβήτη
Μπορώ να το μοιραστώ!
Σε τι βοηθούν οι ομάδες διαβήτη;
Δε θέλω να ξέρω !
Σύντροφος ή δυνάστης; Οι καλές πλευρές του διαβήτη
Η θλίψη και το πένθος στη ζωή μας
Θέλετε να κολυμπήσετε στη bora - bora?
Το χιούμορ και η καλή διάθεση βοηθούν;
Όταν πληγώνεται ο έρωτας
Σε μαγικά νησιά θέλω να ασκηθούμε!
Αντιπαθώ την άσκηση
Τρομάζω, όταν σκέπτομαι τις επιπλοκές
Μια ιστορία για απαισιόδοξους
Επηρεάζει η ψυχική ένταση τη ρύθμιση του διαβήτη
Διαβήτης και ψυχολογική δυσφορία

 

Εργαστήρια


Όμάδες ψυχοεκπαίδευσης στο διαβήτη
Ο θυμός στο διαβήτη
Οι αλλαγές που χρειάζεται να κάνω στη ζωή μου
Διαβήτης και αγχώδης ζώη
Οι σχέσεις με τους γύρω μας
 

 

του Μιχάλη Καλλιφρονά, M.D., E.C.Psych.

 

Μια ιστορία για απαισιόδοξους!

 

Η αξιοσημείωτη αυτή ιστορία είναι αφιερωμένη, σε όσους πιστεύουν, ότι ο διαβήτης τους κληροδότησε μια σύντομη και γεμάτη ταλαιπωρία και πόνο ζωή.  

 

Στα 1980 ο Καθηγητής Michael Bliss, που ήταν ιστορικός στο πανεπιστήμιο του Τορόντο, αποφάσισε να μελετήσει την ιστορία πίσω απο την ανακάλυψη της ινσουλίνης στα 1920.  Αφού λοιπόν, κατέγραψε τα επιστημονικά δοκίμια των Banting και Best, των δύο ερευνητών που συγχρόνως έκαναν αυτή  την πολύ σημαντική ανακάλυψη, ο Bliss αποφάσισε να ερευνήσει τις περιπτώσεις των πρώτων ατόμων, που δέχθηκαν να κάνουν θεραπεία με αυτή την νέα ουσία που λεγόταν ινσουλίνη.

 

Ανάμεσα τους ήταν η Elisabeth 15 χρονών, κόρη του Charles Evans Hughes Υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών.  Όταν έφθασε στο γραφείο του Dr. Banting στο τέλος του 1922 στο Τορόντο, είχε βάρος γύρω στα 24 κιλά και, όπως συνέβαινε με όσους είχαν διαβήτη την εποχή εκείνη, επρόκειτο πολύ σύντομα να χάσει τη ζωή της. Ωστόσο η ανακάλυψη της ινσουλίνης τα άλλαξε όλα. Η Elisabeth άρχισε να κάνει δύο ενέσεις κάθε ημέρα απο τη νεοανακαλυφθείσα ινσουλίνη και κάτω απο τις οδηγίες του γιατρού της ανένηψε γρήγορα. Όταν γύρισε στο σπίτι της, συνέχισε να αλληλογραφεί με τον Dr Banting μερικά χρόνια μέχρι το 1926.

 

Όμως δεν είχε πουθενά καταγραφεί, τι είχε απογίνει η Elisabeth μετά το 1926.

 

… … …

 

(Ολόκληρο τo άρθρο δημοσιεύεται στο τεύχος  79 (σελ.24) του περιoδικού “ΓΛΥΚΕΙΑ ΖΩΗ” που εκδίδεται απο  την Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων και Σωματείων Ατόμων με Διαβήτη)